پدیسار

دیروز با خبر شدم که اوریانا فالاچی خبرنگار معروف ایتالیایی درگذشت  و این خبر مرا به خاطرات اوایل دوران سال های دهه ۶۰ برد . در آن سال ها یکی از مشغولیت های عمده من رفتن به کتابفروشی های روبروی دانشگاه بود . در آن سال ها بدلیل محدودیت های ایجاد شده برای چاپ و توزیع کتاب های سیاسی ، بازار فروش كتاب هاي دست دوم بسيار داغ بود و گشت و گذار در كتاب فروشي هايي كه عموما در طبقات بالاي ساختمان هاي قديمي جلوي دانشگاه به طور غير مجاز برپا بود ، بسيار مرسوم بود . من كه بتازگي و در سن ۱۶ سالگي اخبار سياسي رو دنبال مي كردم اولين بار بخش سانسور شده مصاحبه اوريانافالاچي با شاه ايران ( كه توسط پدرم خريداري شده بود ) را خوندم و  سال ها بعد در يكي از اين گشت و گذار ها به كتاب فروشي ها قديمي با اولين كتاب اوريانافالاچي به نام زندگي ، جنگ و ديگر هيچ برخورد كردم و آن رو با قيمت گزافي خريدم و خوندم . سبك نگارش اوريانافالاچي ، نگاه انساني اون به مقوله جنگ و پيامد هاي آن ، آزادگي اون در قضاوت و همچنين جسارت يك زن براي حضور در ميدان رزم ، تاثير بسيار زيادي بر من داشت و همين باعث شد تا با  هر بار حضور در كتابفروشي ها ي قديمي يكي از كتاب هاي اون تهيه و با ولع زياد بخونم . سبک نگارش فالاچی و صراحت اون در تحلیل موقعیت ها و تمایل عمده من به پیگیری موضوعات مستند از جمله عواملی بود که من را با کتاب های فالاچی پیوند داد .بدلیل وضعیت نشر کتاب در سال های اخیر دیگر فرصتی ایجاد نشد که مترجمی کار های بعدی اون رو ترجمه و عرضه کنه و فقط در خبر ها شنیدم که با آخرین مقاله اش در تحلیل یازده سپتامبر در مورد اسلام و مسلمانان مطالب ناخوشایندی رو مطرح کرده و چون اصل موضوع رو نخودم نمیتونم قضاوتی داشته باشم . بهر حال اوریانافالاچی با  من و کسانی كه در دهه ۶۰  و دوران انقلاب بدنبال شناخت چهره های  سیاسی و قدرتمند دنیا بودند ، پيوند نوستالژيك داره .
روحش شاد .

 مطالب مرتبط :

خورشید خانم